Via.

Van het nieuwe Hospital Bombers album At Budokan, nu op de luisterpaal. Via.

Normaal ga ik ervan uit dat jullie 9gag desgewenst ook wel weten te vinden, voor het geval niet toch deze.

Deze ongelukkige samenloop kan leiden tot de grootste vrees van iedere thuiskomende ouder: het beeld van compleet lamgezopen jongeren tegen de achtergrond van een even compleet vernachelde inboedel. Zeker in de hiphopwereld (of, in het geval van -spoileralert- Aaron Carter, wannabe-hiphopwereld) een veelvoorkomend scenario.

Kijk deze clips. En (aanstaande) ouders onder jullie, laat de levensles op jullie inwerken. De kinderen Macaulay Culkin laten uithangen is risky business.

5. Beastie Boys – (You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)

Schoolvoorbeeld voor alle clips die nog volgen. Het begint met een stel brildragende breteldragers (of omgekeerd) die een avond vol gezamenlijk Popular Science Magazine lezen gepland hebben. Als de Beastie Boys en hun gevolg de party crashen neemt het feest een heel andere wending.

Oh, en het gebrek aan budget straalt echt van deze clip af. Vanaf 3.12 komen wat shots van de aanwezigen in een foodfight (hmm, lijstje?). De hele tijd hetzelfde shot, wel te verstaan. Kijk bijvoorbeeld maar naar de een cameo makende LL Cool J in het midden van het beeld.

4. J-Kwon – Tipsy

One-hit-wonder, maar wel een hitje hoor. Gezellig feestje ook, met onder anderen Da Brat en Jermaine Dupri op de gastenlijst. Zelfs de buurvrouw die komt klagen haakt in, en meer.

3. SpaceKees – Ik Wil Een Meisje

Ik heb me in het verleden vaak genoeg in negatieve zin uitgelaten over SpaceKees. Laat ik me vandaag focussen op het positieve. Zo is deze clip een hartstikke leuke variatie op het concept waar dit lijstje om draait. En zit er een goede uithaal in (2.49). Bovendien komt dit liedje uit 2005, wat betekent dat Kees zich al zeven jaar staande houdt in de marge van de Nederlandse hiphop. Oeps, ga ik weer, richting cynisme. Gewoon lekker kijken.

Oh ja, en hier en daar een cameo van Amersfoort’s finest.

2. Aaron Carter – Aaron’s Party (Come Get It)

Professioneel broertje-van Aaron Carter, of Aaron C. zoals hij het afkort om zijn credibility te vergroten bij een nader uit te zoeken doelgroep, heeft het helemaal goed voor elkaar. Hij bedenkt dat hij een feestje wil geven, het feestje van het jaar zelfs, en stuurt zijn ouders een avond weg. Ze trappen erin als een Backstreet Boy bij het horen van de zin “nee maar dit derde post-millenniale comebackalbum gaat écht werken”.

Nul punten voor ouderschap. Ze hadden beter moeten weten. Niet alleen omdat ze zeer waarschijnlijk soortgelijke problemen met oudere broer Nick (geen cameo) hebben gehad. Nee, vooral vanwege het feit dat Aaron al een halve minuut over zijn snode plannen aan het rappen is. Zei je nou rappen? Ja, rappen.

1. Snoop Doggy Dogg – Gin & Juice

“Snoop Doggy Dogg? Need to get a jobby job!” Classic quote. En een tijdloze Dre-beat natuurlijk. Behalve dat het aantal van-mens-naar-hond-en-vice-versa-transformaties tot een minimum beperkt blijft, is er niks mis met dit nummer.

Feitje: de op dat moment 6-jarige Lil’ Bow Wow maakt een cameo in het begin. Zie hem shinen in de deuropening op 0.12. Dankbrieven voor deze nuttige informatie kunnen richting wikipedia.

BONUS: Oowee feat. Snoop Dogg – Why Cry

De compleet overbodige remake van bovenstaande clip. Schijnbaar met instemming.

BONUS: de eerste die de drie awesome referenties in deze post weet aan te wijzen krijgt een op maat gemaakte hoofdprijs.

Omdat ik vaak liedjes luister.

Omdat ik die liedjes bijna net zo vaak wil delen met de wereld.

Omdat een foto meer zegt dan duizend woorden. En omdat een goed liedje nog meer zegt dan duizend foto’s.

Omdat ik hou van uitersten. Dus ook van hele slechte liedjes.

Omdat het leven hoogte- en dieptepunten kent. Omdat datzelfde gezegd kan worden over ‘de leven’. Of over ‘een leven’, zo u wilt.

Omdat sommige liedjes precies bij die momenten aansluiten.

Omdat liedjes zelf soms meer dan genoeg zeggen. Vaak, eigenlijk.

Omdat al die liedjes allemaal niet hier hoeven, tussen mijn serieuze werk. Omdat ze hun eigen plek verdienen, misschien wel.

Omdat ik dit zelf nu al mijn meest irritante blogpost ooit vind. Alleen al de alinea-indeling. Omdat ik me kan voorstellen dat het voor jou, de lezer, nog irritanter moet zijn.

Daarom. Liedjes die gebeuren.

Naast een eigen repertoire dat inmiddels kan wedijveren met dat van grootheden als Two-Headed Boy en The Britney Shakespears hebben ze inmiddels ook een collectie covers op hun naam waar Lee Towers jaloers op kan zijn. Wie heeft niet weggezwijmeld op ‘Pieces Of Me’, meegehuild met ‘Unbreak My Heart’, kinderen verwekt tijdens ’2 Become 1′ of simpelweg genoten van de Twarres-medley? Velen, dat is wie. Maar daar gaat in 2012 verandering in komen.

Hoewel onmiskenbaar underground gaf het akoestische wonderduo onlangs een even geheim als weergaloos optreden voor duizenden uitzinnige fans. Vervolgens kregen ze datzelfde publiek met hun doorbraakhit, de R. Kelly-cover ‘Ignition’, weer volledig stil.

Nu het goede nieuws. Ondanks de Noord-Koreaans aandoende controle bij eerdergenoemd evenement zijn er toch bootlegs naar buiten gekomen. Voordat de autoriteiten erachter komen, hieronder een uitgelekte live opname van het meest legendarische concert op Nederlandse bodem sinds de Beatles in Blokker. Believe the hype.

Of download het voorproefje voor het toekomstige album The R.Kelly Family via hier.

(‘The Unibrows’, ‘The R.Kelly Family’ and ‘Ignition (Remix (Remix))’ are registered trademarks of Unibrows Inc.)

Het jaar waarin Amy en Steve overleden, en Kim Jong-Il geheel volgens de profetie transformeerde in een vuurspuwende draak en zijn rechtmatige plek innam aan de sterrenhemel. Het jaar ook waarin de Arabische wereld een paar giant steps vooruit zette, en de Westerse een pas op de plaats moest maken. En het jaar waarin tien dolgelukkige muzikale acts een plek veroverden in mijn jaarlijstje.

10. Marissa Nadler – Marissa Nadler

Eén van de vele epicentra van mijn muzieksmaak balanceert op een dunne lijn tussen indierock en americana. Een iets te prominent accent uit de Southern States en ik haak af. Als alle gitaren worden omgewisseld tot halfgestemde banjo’s, hetzelfde verhaal. Maar een paar keer per jaar weet iemand het perfecte geluid te benaderen. Zo ook Marissa Nadler, of haar producer, op haar titelloze vijfde album. Precies genoeg pedal steel en ukelele, en altijd in dienst van Het Liedje. Bonuspunten voor ‘The Sun Always Reminds Me Of You’, het schoolvoorbeeld van zo’n Liedje.

9. Bill Callahan – Apocalypse

Niet dat The Artist Formerly Known As Smog ooit weg is geweest, maar wel in mijn belevingswereld. Maar wat een herintroductie. Een stem met een diepte waarop Cash jaloers zou zijn. En dat gecombineerd met liedjes met meer dan drie standaardakkoorden. Bonuspunten voor dik twintig jaar na je eerste album nog steeds weten te boeien op je veertiende.

8. The Weeknd – House of Balloons

Je kan het op alle mogelijke manieren proberen te verhullen. Met een slick R&B-jasje. Matching Tumblr vol geïnstagramde scenefoto’s. Een coole artiestennaam met een spelfout erin. Door adelbrieven van hiphopkoning Drake. Maar ik herken een melancholische indie-singer/songwriter als ik er een hoor. Abel Tesfaye uit Toronto is er eentje, ook al noemt hij zich The Weeknd. Bonuspunten voor het sampelen van Beach House.

7. Yuck – Yuck

Ooit scoorde Nada Surf een bescheiden hitje met ‘Popular’, van hun debuutalbum. Hun moeilijke tweede ‘The Proximity Effect’ werd wereldwijd genegeerd als meesterwerk, ondanks de ideale mix van rockgeweld en subtiele melodie. Een uitzonderlijke combinatie, zo leert de muziekgeschiedenis (volgens ondergetekende). Begin deze eeuw was er het onvolprezen My Vitriol. Anno 2011 heeft Yuck het stokje overgenomen. Neem daarbij de stem van Daniel Blumberg aan toe, constant met het valse aan het flirten, en ik ben fan. Bonuspunten voor het jaren-negentigste-gitaargeluid van 2011.

6. A Hawk And A Hacksaw – Cervantine

Iedere jaarwisseling is het langer geleden dat het beste album ooit verscheen, In The Aeroplane Over The Sea van Neutral Milk Hotel. Maar iedere jaarwisseling komt ook het alle verwachtingen overtreffende comebackalbum van de band rond zanger/genie Jeff Mangum dichterbij. Tenzij die er nooit zal komen, dan niet natuurlijk. Hoe dan ook, in de tussentijd kunnen collega-bandleden en hardcore-fans zich nog steeds vermaken met spinoffs als A Hawk And A Hacksaw. Jeremy Barnes, voormalig drummer van NMH (en Beirut), neemt je mee op een reis om de wereld in veertig minuten. Bonuspunten voor de mariachi-toeters.

5. Fleet Foxes – Helplessness Blues

Wat nou moeilijke tweede? Deze sequel is nog een laagje dieper dan het al geweldige debuutalbum uit 2008. Niet alleen bevestiging, groei. Bonuspunten voor de mooiste uithaal van het jaar in de Lion-King-meets-Les-Triplettes-de-Belleville-videoclip van ‘The Shrine / An Argument’ hieronder.

4. Ski Leraar Bruin Money Gang – Ski Or Die

Het lelijke eendje in deze lijst. Heeft niks met Amerikaanse indie te maken. Desalniettemin verreweg mijn meest gedraaide plaat van 2011. Vooral in aanloop naar of tijdens activiteiten, realiseer ik me. Tijdens het schoonmaken. In de auto om alvast in de stemming te komen voor een uitwedstrijd in de laagste divisie van het zaterdagvoetbal. Als soundtrack bij het hardlopen, precies lang genoeg voor een rondje langs de parken Erasmus, Rembrandt en Vondel. Hij is trouwens nog steeds gratis te downloaden via slbmg.com. Bonuspunten voor de manier waarop ‘Leer Om Te Skiën’ overfade in ‘Money’.

3. Nicole Atkins – Mondo Amore

De derde artiest alweer in deze lijst zonder alias. Ongetwijfeld een persoonlijk record. Ik ben altijd wat huiverig voor singer/songwriters die onder hun eigen naam optreden, en helemaal bij zangeressen. Ilse de Lange maakt meer kapot dan je lief is. Nicole Atkins brengt me in één klap zes stappen dichter bij genezing. Moet ik het inkoppertje nog maken dat ze een geweldig mooie stem heeft en dat combineert met een uitstekend gevoel voor melodie? Bonuspunten voor ‘War Is Hell’, het allermooiste liedje van de afgelopen twaalf maanden. Helaas is daar nog geen video van, maar onderstaand nummer mag er ook wezen.

2. Deep Dark Woods – The Place I Left Behind

Ik raak een beetje door mijn superlatieven heen, zeker op het twangy-indiebandjes-vlak. Zonde, want dit is voor mij de ontdekking van het afgelopen jaar. Gelukkig heb ik niet de illusie dat iemand op dit punt nog de tekst leest alvorens het filmpje aan te klikken, als er al zover naar beneden is gescrold. Dertien songs, evenzoveel keer raak. Ik wilde schrijven: verplichte kost voor iedereen die alt.country/americana een warm hart toedraagt. Beter is: verplichte kost voor iedereen met een werkend stel oren. Bonuspunten voor het percentage driekwartsballades. Dat ligt hoog, dus.

1. Fountains of Wayne – Sky Full of Holes

Misschien een beetje een oeuvreprijs, deze eerste plaats. Maar daarom niet minder verdiend. Zelfde verhaal als de nummer twee in deze lijst eigenlijk. Alle dertien goed. Stuk voor stuk beter dan dat ene hitje, maar met dezelfde tekstuele spitsvondigheid. Een terugkeer naar de topvorm die de band in het midden van de jaren negentig had, maar dan (hoe kan het ook anders twee decennia verder) een stuk volwassener. Een tempo-tje trager, een wat breder pallet aan akkoorden. Echte songwriter-songs. Bonuspunten voor het schrijven van een roadsong met de titel ‘A Road Song’, en ermee wegkomen.

Via.

Via.